Klawisze Dostępu

Klawisze Dostępności

Zamiast klawisza Alt możesz użyć H

Księga Identyfikacji Wizualnej
Facebook

Międzyrzecz

Międzyrzecki Rejon Umocniony

Zespół militarny Frontu Umocnionego Łuku Odry i Warty

Zespół militarny Frontu Umocnionego Łuku Odry i WartyMiędzyrzecki Rejon Umocniony (Festungsfront Oder-Warthe Bogen) to dziś unikalny system betonowych umocnień wzniesiony przez Niemców. W sumie ponad 30 km podziemnych tuneli położonych na głębokości nawet do 40 metrów. Na powierzchni zachowało się około 100 potężnych bunkrów oraz na słynne „zęby smoka” czyli betonowe przeszkody mające powstrzymać atak czołgów. W latach 80-tych władze PRL chciały urządzić w podziemiach składowisko odpadów z pierwszej polskiej elektrowni atomowej. Dziś mieści się tu największy w Europie rezerwat nietoperzy. Co roku w MRU zimuje tu około 30 000 latających ssaków należących do 13 gatunków.

Zespół militarny Frontu Umocnionego Łuku Odry i WartyPętla Boryszyńska to jeden z najbardziej efektownych fragmentów podziemnych umocnień MRU. W okolicach wsi Boryszyn Niemcy planowali budowę olbrzymiej baterii pancernej. Prace nigdy nie zostały zakończone ale kilkanaście metrów pod powierzchnią wybudowano zachowany do dziś, imponujący system wielkich komór. Obok jest pętla do zawracania jeżdżących po tunelach pociągów. W podziemiach pętli panuje przez cały rok stała temperatura 10-12 stopni. Druga (mniejsza) pętla w Międzyrzeckim Rejonie Umocnionym położona jest w części północnej w okolicach wsi Nietoperek.

Pętla Boryszyńska to jeden z najbardziej efektownych fragmentów podziemnych umocnień MRU. W okolicach wsi Boryszyn Niemcy planowali budowę olbrzymiej baterii pancernej. Prace nigdy nie zostały zakończone ale kilkanaście metrów pod powierzchnią wybudowano zachowany do dziś, imponujący system wielkich komór. Obok jest pętla do zawracania jeżdżących po tunelach pociągów. W podziemiach pętli panuje przez cały rok stała temperatura 10-12 stopni. Druga (mniejsza) pętla w Międzyrzeckim Rejonie Umocnionym położona jest w części północnej w okolicach wsi Nietoperek.

Zamek

Zamek MiędzyrzeczPierwsze historyczne wzmianki o grodzie pochodzą z 1005 roku i związane są z leżącym nieopodal klasztorem benedyktynów. Położony przy granicy państwa polskiego pełnił ważną funkcję obronną, stąd wielokrotnie dokonywano przebudowy twierdzy. Przyczynił się do założenia miasta Międzyrzecz (niem. Meseritz). Lokowany w połowie XIII wieku organizm miejski związany był z zamkiem i fortyfikacjami miejskimi. Jako że miasto było królewskie, zamek pozostawał ośrodkiem władzy. Swoją siedzibę miał tam kasztelan i starosta.

Zamek MiędzyrzeczMurowany zamek stoi w zachodniej części miasta, na szczycie grodziska otoczonego wałem o konstrukcji ziemno-drewnianej, powstałego w IX wieku przy ujściu rzeki Paklicy do Obry. O wyglądzie budowli informują kolejne lustracje dóbr królewskich. Zniszczony w 1655 roku utracił swe znaczenie obronne i mieszkalne. Odtąd jest trwałą ruiną. W 1793 roku przestał być dobrem królewskim i został przejęty przez Państwo Pruskie. Całość kompleksu wraz z budynkami starostwa i folwarkiem zamkowym została oddana w dzierżawę ministrowi Lucchiesini. Ostatecznie aż do 1945 roku zamek należał do rodziny Dziembowskich, którym służył jako pomieszczenia gospodarcze. W latach powojennych stał się częścią zespołu muzealnego. Prowadzone w latach 1954-1964 badania archeologiczne i architektoniczne określiły etapy powstawania zamku, które można prześledzić zapoznając się z ekspozycją muzealną, znajdującą się w domu starostów, posadowionym wraz z oficyną na dziedzińcu przedzamkowym w XVIII wieku.

Zamek MiędzyrzeczMurowany zamek stoi w zachodniej części miasta, na szczycie grodziska otoczonego wałem o konstrukcji ziemno-drewnianej, powstałego w IX wieku przy ujściu rzeki Paklicy do Obry. O wyglądzie budowli informują kolejne lustracje dóbr królewskich. Zniszczony w 1655 roku utracił swe znaczenie obronne i mieszkalne. Odtąd jest trwałą ruiną. W 1793 roku przestał być dobrem królewskim i został przejęty przez Państwo Pruskie. Całość kompleksu wraz z budynkami starostwa i folwarkiem zamkowym została oddana w dzierżawę ministrowi Lucchiesini. Ostatecznie aż do 1945 roku zamek należał do rodziny Dziembowskich, którym służył jako pomieszczenia gospodarcze. W latach powojennych stał się częścią zespołu muzealnego. Prowadzone w latach 1954-1964 badania archeologiczne i architektoniczne określiły etapy powstawania zamku, które można prześledzić zapoznając się z ekspozycją muzealną, znajdującą się w domu starostów, posadowionym wraz z oficyną na dziedzińcu przedzamkowym w XVIII wieku.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zachowane ruiny zamku to murowane z cegły mury obwodowe z dwoma bastejami od wschodu, zbudowanymi na planie koła, przesklepionymi pozornymi kopułami, flankującymi bramę ze śladami mostu zwodzonego. Wejście przez arkadę bramną poprzedza drewniany most nad fosą. Przy bastei północnej stoi budynek gotycki na planie kwadratu, kryty dachem namiotowym z dachówką. Natomiast przy bastei południowej położone są piwnice budynku renesansowego o sklepieniu beczkowym. We wnętrzu bastei południowej można podziwiać odsłonięty fragment konstrukcji wału grodowego. Mury przeprute otworami strzelniczymi, od wewnątrz noszą ślady wielokrotnych przemurowań. Zamek otacza fosa i wczesno-średniowieczny wał obronny.

Kalendarium

PnWtŚrCzPtSbN
Zapowiedzi wydarzeń Dodaj wydarzenie